Tag: kinderen

Wat is er mis met dit onderbroek?

Elke ochtend voer ik een zeer interessante fashionconversatie met mijn dochter. We overwegen wat ze die dag zal dragen. Dat komt erop neer dat zij elke dag haar “Bianca-rokje” wil dragen en dat ik praktische moederlijke argumenten aanhaal zoals: turnles, regenweer, het bewuste rokje zit in de was en het argument dat nooit luidop wordt gezegd “mama heeft fucking veel geld betaald voor al je andere kleren, gun ze toch gewoon een blik!”. We komen er altijd relatief vlug uit en dan kunnen we verder met de ochtendroutine. Ik heb dit gesprekje/onderhandeling aanvaard als een deel van de ochtend en vind het wel prima eigenlijk.

Lees Meer

Mensen die ik stiekem een beetje veroordeel.

Ik ben een positivo. Irritant optimistisch. Dat positief zijn, is een beetje ingebakken (een klein beetje maar, als ik er echt over nadenk) en grotendeels aangeleerd en positief geconditioneerd. Ervaring en overtuiging hebben me namelijk geleerd dat hoe positiever ik naar de wereld kijk, hoe mooier hij wordt. En toch, zijn er soms mensen waar ik eens scheef naar kijk. Omdat ik ze niet begrijp, omdat ik ze ook niet echt wil begrijpen of omdat ze gewoon idioot zijn.d01a00ed9422a65f7fa92b840d1486ca

1) Racisten. Kijk, je mag me allerlei theorieën geven over angst voor het onbekende. Je mag ook

Ode aan de enige echte ploetermoeder!

* Een stukje vanonder het stof gehaald voor al wie daar vandaag nood aan zou hebben.*

Allerliefste ploetermoeder,

Je jongleert met pampers, body’s, bananen, betterfoodkoekjes, zeemvellen en washandjes. Je multitasked het (op)voeden, kleden, spelen, lezen, was bijhouden, pc-bankieren, strijken, afstoffen en dweilen. Je bent gelukkig wanneer jullie allebei de uitputting wegdenken en tijd maken om bij te praten, samen een filmpje te kijken en gezellig onder de dekens te kruipen.

20eb343c23796462aba936e8ae269151

M, de grote spruit.

Mijn schaapje is nog niet wakker. Ik mag pas opstaan wanneer mijn schaapje wakker is. Soms word ik wakker en is mijn schaapje ook al wakker! Dan zegt mama dat we laat zijn en dat we ons moeten haasten. Maar wanneer het niet zo laat is, dan zegt mama toch ook dat we niet mogen treuzelen. Eigenlijk mogen we ’s morgens nooit treuzelen. Broer is al wakker, die is altijd voor mij wakker. Hij moet stilletjes zijn, want mama en papa mogen het niet horen. Zij vinden het superbelangrijk om minstens te slapen tot het schaapje wakker is. Ik begrijp niet waarom, slapen is echt saai! Ik wou dat ik nooit meer moest gaan slapen.

Neen aan de kindvriendelijke restaurants!

Ik begrijp het wel. Mr. Weyts kreeg net een nieuwe functie, een serieuze topfunctie, dat mag gezegd worden. Hij moet zich profileren en liefst zo vlug mogelijk en liefst met zo veel mogelijk media-aandacht.
Deze profileringsdrang heeft hij dus opgelost door het voorstel te lanceren om zoveel mogelijk restaurants kindvriendelijk te maken. Dit zou de cijfers serieus moeten boosten, zeker gezien er zoveel grootouders met hun kinderen naar allerlei horeca-zaken trekken. Blijkbaar.

Lees Meer

Ik ga niet meer naar dolfijnen kijken, beloofd.

Op zondag 12 oktober ging ik met mijn gezin naar een plek waar dolfijnen in gevangenschap worden gehouden. We betaalden er schandalig veel geld om te zien hoe de beestjes allerlei trucjes uitvoerden. Mijn zoon was jarig en vond het geweldig zoals we allemaal wel verwacht hadden. En omdat hij het geweldig vond, waren wij allemaal geludolphinhomekkig.

De kritiek nadien was, wel ja, vernietigend. Hoe durfde ik naar zo’n plek gaan? Hoe durfde ik mijn kinderen leren dat dierenmishandeling ok is als het ons eigen entertainment dient? Hoe durfde ik zelfs mijn kinderen niet opvoeden over het hele dierenmishandelingsverhaal? Fuck it, ze hadden gelijk. Dat meisje die ik voor het eerst had ontmoet, de vriendin die al 15 jaar een vriendin is, de ex-collega, de juf van mijn zoon. Ze hadden allemaal gelijk.

Laat mij nu maar gewoon opvoeden

“Is je kind in de hoek zetten wel zo’n onschuldig opvoedmiddel?” Deze vraag stond ineens in mijn Facebook nieuwsoverzicht. Het was de kop van een artikel van De Morgen en het maakte mij al pisnijdig nog voor ik doorgeklikt had. Uiteraard moest ik niet doorklikken, niemand dwong mij, maar het was sterker dan mezelf.