Open brief aan de makelaar.

11214234805_1b69bf2280_b

Liefste makelaar,

Jij en ik moeten elkaar vaak ontmoeten nu en dat is dik tegen je zin. Ik snap het, je ziet liever geen alleenstaande mama komen met haar 2 kleuters. Single mama’s kunnen vast niet werken en hebben sowieso niet voldoende inkomen voor de woning die te huur staat. We kunnen geen van allen rekenen en uitrekenen wat er wel of niet in ons budget zou passen. Onze kinderen zijn kleine varkentjes die hun omgeving vuil en kapot maken en waarschijnlijk ook luid, heel luid. Zonder partners zijn wij verloren schapen die niet voor onszelf kunnen zorgen, laat staan dat we een huis kunnen huren. Ik begrijp het helemaal.

Ik voel me bedrogen en geïnspireerd tegelijkertijd.

* Ik zal het maar meteen zeggen: Jullie zijn zeer uitgesproken meningen van mij gewoon, maar deze blogpost is allesbehalve zwart-wit. Het is grijs, met roze en paars en groen en oranje. Ik heb er dus wat meer woorden voor nodig, dat heb je nu eenmaal met nuance.*

9079636162_da7505b895_b

Daar stond ze dan. Dé vrouw achter dat belachelijk succesvolle online magazine. Belachelijk omdat het op zo’n minikorte tijd zoveel harten wist te veroveren, inclusief het mijne. Ik lees elk artikel heilig, heb imaginair ook al voor hun geschreven en vaak gedacht bij het schrijven van teksten “Is dit wel Charlie genoeg?”

Wat lief van je!

Het zijn eigenlijk helemaal je zaken niet, maar bedankt om ernaar te vragen. Ja, het is waar wat je zegt, het is veel erger voor de kinderen dan voor mij. Bedankt om me daar nog eens op te wijzen, daar had ik echt behoefte aan. Altijd fijn, toch? Wanneer mensen zeggen hoe hard je gedrag je kinderen kwetst. Neen, ik weet niet hoe ze het opvatten, ze zijn piepjong, ik heb geen graadmeter voor hun gevoelens, want zij kunnen ze nog niet uitdrukken. Ja, echt verschrikkelijk dat ze al die spanningen aanvoelen, heel blij dat je dat nog eens benoemt.

Mindful vissen en Netflix

Ga je wel eens vissen? Ze vroeg het mij in een penthouse cocktailbar in Brussel. De vraag an sich voelde letterlijk misplaatst. Neen dus, het lijkt me de saaiste “bezigheid” der bezigheden. Bespaar me ineens ook hoeveel rust de natuur je geeft en hoe mindful je ervan wordt. Je drinkt dure Gin, je rookt ultrafijne sigaretten en je hakken zijn hoger dan mijn balpen. Je maakt hier niemand iets wijs, trut.
tumblr_npvr64KqFC1tefcpqo1_500

Expats in Antwerpen Centraal

Nog veertig minuten in het mooiste station dat hij ooit had gezien en hij had er al een heleboel gezien. Dat moest wel voorbijvliegen, maar ik moest zo dringend plassen. Het uitzicht mag nog mooi zijn, als je zo dringend moet, dan kan je er niet van genieten. Ik vond het niet meteen en bij gebrek aan personeel en duidelijk bewegwijzering vroeg ik hulp aan de mensen die het meest van al vertrouwd zijn met stations.

9283548740_884c0008dd

Wat is er mis met dit onderbroek?

Elke ochtend voer ik een zeer interessante fashionconversatie met mijn dochter. We overwegen wat ze die dag zal dragen. Dat komt erop neer dat zij elke dag haar “Bianca-rokje” wil dragen en dat ik praktische moederlijke argumenten aanhaal zoals: turnles, regenweer, het bewuste rokje zit in de was en het argument dat nooit luidop wordt gezegd “mama heeft fucking veel geld betaald voor al je andere kleren, gun ze toch gewoon een blik!”. We komen er altijd relatief vlug uit en dan kunnen we verder met de ochtendroutine. Ik heb dit gesprekje/onderhandeling aanvaard als een deel van de ochtend en vind het wel prima eigenlijk.

Lees Meer

Mensen die ik stiekem een beetje veroordeel.

Ik ben een positivo. Irritant optimistisch. Dat positief zijn, is een beetje ingebakken (een klein beetje maar, als ik er echt over nadenk) en grotendeels aangeleerd en positief geconditioneerd. Ervaring en overtuiging hebben me namelijk geleerd dat hoe positiever ik naar de wereld kijk, hoe mooier hij wordt. En toch, zijn er soms mensen waar ik eens scheef naar kijk. Omdat ik ze niet begrijp, omdat ik ze ook niet echt wil begrijpen of omdat ze gewoon idioot zijn.d01a00ed9422a65f7fa92b840d1486ca

1) Racisten. Kijk, je mag me allerlei theorieën geven over angst voor het onbekende. Je mag ook

Voetbal: WEL een feest!

Crowdfunding nog maar eens… De honk, supportershome van de Ajacieden, brandde vorige week. Een brand die opzettelijk werd aangestoken. Natuurlijk wil ik er handen en schouders terug onder zetten. Anderlecht zit in mijn hart en het logische gevolg is dat Ajax ook in mijn hart zit.

Voetbal, mijn voetbal, zoals het bestaat in mijn leven, is één van de mooiste dingen die er bestaan. Ik zie het in mijn zoon die dagelijks tegen een balletje sjot. Ik zie het in mijn jeugdherinneringen toen ik als kleine meid mee mocht naar het gigantische stadion van Anderlecht. We stonden op staanplaatsen die nu niet meer bestaan, maar een doorgang zijn geworden naar zitplaatsen. Ik kreeg een hamburger van mijn broer en escargots in een te pikant soepje dat ik toch maar opdronk omdat ik niet flauw wilde doen. Paars-wit, omdat dat nu eenmaal de kleuren van mijn nest waren. Zo gaat dat meestal. Als kind waren het vooral de sfeer en alles rond het stadion dat me boeide. Pas thuis op een scherm ontdekte ik het spel, de strategie, de techniek. Ik werd gebeten en het heeft me nooit meer losgelaten.

maxresdefault

Ode aan de enige echte ploetermoeder!

* Een stukje vanonder het stof gehaald voor al wie daar vandaag nood aan zou hebben.*

Allerliefste ploetermoeder,

Je jongleert met pampers, body’s, bananen, betterfoodkoekjes, zeemvellen en washandjes. Je multitasked het (op)voeden, kleden, spelen, lezen, was bijhouden, pc-bankieren, strijken, afstoffen en dweilen. Je bent gelukkig wanneer jullie allebei de uitputting wegdenken en tijd maken om bij te praten, samen een filmpje te kijken en gezellig onder de dekens te kruipen.

20eb343c23796462aba936e8ae269151

Voor Gent en haar kleinste in-wonders

DSC04411

Een paar maanden geleden vroeg de stadsdichter aan zijn inwoners om het stadsgedicht te vertalen naar de moedertalen van de Gentenaars (er zijn er 160!!). Mijn moedertaal had hij al met verve neergepend. De taal van de moeder daarentegen, die spreek ik ook.

Ik vertaalde zijn gedicht op zijn kleuters. En dat staat nu in een boekje verkrijgbaar in de winkels van de stadsmusea. Ik geef jullie alvast het origineel en het kleutergedicht mee.

Get a grip, boys!

Over die Gouden Schoen is het laatste woord wellicht nog niet gezegd en ik laat het ook met plezier over aan de experts . Wel, behalve op Twitter dan, maar daar mag iedereen gelijk wat zeggen.

Ik beschouw mezelf echter wel degelijk een expert en zelfs een doorgedreven ervaringsdeskundige in een ander domein, dat van de vrouw. Om een lukraak voorbeeld erbij te nemen, deze vrouw. De vrouw van Gilles De Bilde.

3152768406

Het jaar van de scheiding.

*Update: Op 09/01/2015 wijdt Hautekiet zijn programma aan dit thema en mag ik deze blogpost kort toelichten. Tune in om 9u op Radio 1! http://www.radio1.be/hautekiet/scheiden-mensen-te-snel *

Dit is zonder meer de moeilijkste blogpost die ik tot nu toe heb proberen schrijven. Ik heb al minstens zeven keer alles gewist om opnieuw te beginnen.

IMG_0008
Na de weddingboom en de babyboom, ben ik nu willens nillens in een verschrikkelijke echtscheidingsgolf beland. Nu probeer ik hier al een tijdje een samenhangende tekst over te schrijven en dat met een welbepaald doel. Ik wil namelijk pleiten voor minder scheidingen en meer liefdevol en niet zo liefdevol samen zijn. Het probleem is dat ik mezelf bij momenten hypocriet vind tijdens het schrijven. Want het lijkt alsof mijn relatie perfect is en dat is hij zeker niet (ebjem?). Het andere probleem is dat ik bang ben om mensen te kwetsen zonder dat ik het kwetsend bedoel.
Loslaten dan maar, wat maakt het uit? Wel, veel eigenlijk. Heel deze blog is er gekomen omdat ik wilde schrijven en in dat schrijven wilde groeien. Er is zelfs een stiekeme droom om ooit een roman te schrijven. Als het dan niet lukt om een blogpost te schrijven over een specifiek onderwerp, vind ik dat vervelend. Heel vervelend! Dus ga ik het doen, ik ga het gewoon doen.

M, de grote spruit.

Mijn schaapje is nog niet wakker. Ik mag pas opstaan wanneer mijn schaapje wakker is. Soms word ik wakker en is mijn schaapje ook al wakker! Dan zegt mama dat we laat zijn en dat we ons moeten haasten. Maar wanneer het niet zo laat is, dan zegt mama toch ook dat we niet mogen treuzelen. Eigenlijk mogen we ’s morgens nooit treuzelen. Broer is al wakker, die is altijd voor mij wakker. Hij moet stilletjes zijn, want mama en papa mogen het niet horen. Zij vinden het superbelangrijk om minstens te slapen tot het schaapje wakker is. Ik begrijp niet waarom, slapen is echt saai! Ik wou dat ik nooit meer moest gaan slapen.