Afkicken van werken?!?

Photo by pan xiaozhen on Unsplash

Het is dus gebeurd. Ik heb mijn voltijdse opdracht bij bpost effectief gepauzeerd en doorgegeven. Na een heerlijk mamaweekend, besloot ik om wat routine in mijn dagen te steken om te voorkomen dat ik volledig gek zou worden, dat schijnt goed te zijn voor een mens.
Mijn dagen zien er steeds vrij gelijk uit: voormiddag werken voor This is Not an Agency (TINA voor de vrienden) en vooral wat todo’s tackelen die er al veel te lang op stonden, maar waar nooit prioriteit aan werd gegeven. Na het werk eet ik en ga ik een halfuur wandelen, gevolgd door een uurtje huishouden en allerlei projectjes in en rond het huis die ook al veel te lang bleven liggen. Daarna of daartussen sport ik nog wat. Daarmee is de klassieke werkdag gevuld en start de avond met het gezin. Ik doe het niet hyperconsequent, maar wel vrij regelmatig. Want regelmaat schijnt ook goed te zijn voor een mens.

Hoe deed ik dat eigenlijk hiervoor?

Conclusie nummer 1 is er eentje van totale verwondering. Mijn agenda is elke voormiddag systematisch volgeboekt met zaken die helemaal niet al eeuwen op onze todo-lijst stonden, maar zaken die echt in het nu moeten gebeuren. Hoe deed ik dit twee weken geleden? Hoe combineerde ik dit allemaal met een voltijdse opdracht? Toegegeven, ik had hulp binnen die voltijdse opdracht, dus laten we er even vanuit gaan dat het om een 4/5 opdracht ging. Maar dan nog. Ik werk nu elke dag tussen de 3 en 4 uur en daar deed ik dus nog 6-8 uren bij. Niet eenmalig, niet af en toe, niet “ietsje te vaak”, maar systematisch. Wie doet zoiets eigenlijk? Wie doet zoiets en zorgt daarnaast ook nog eens voor kinderen? Uiteraard ben ik met mijn hoofd tegen de muur gelopen, dat houdt toch niemand vol? Ik vroeg het even aan mijn echtgenoot, die mij heel droog antwoordde: jij deed dat gewoon en stond er niet echt bij stil. Zo. Dat was stom.

Stom en eigenlijk compleet ongelooflijk dat ik deze pauze nodig had om dat in te zien. Twaalf uren per dag werken is ok, als dat uitzondering is. Wekenlang twaalf uren per dag werken is zelfs ok, als het crisis is. Maar het mag echt nooit de standaardmodus worden. Enfin, nooit meer dus, in mijn geval.

Was ik misschien een workaholic?

Sinds de pauze word ik voortdurend overweldigd door korte golfjes die voelen als afkickgolfjes. Ik werd onrustig toen mijn man weg bleek te zijn met de sleutel van de garage, want ik had een ritje naar het containerpark voorzien. Ik loop ambetant omdat het behang voor onze slaapkamer nog steeds onderweg is, waardoor ik daar niet mee verder kan. Zelfs wanneer ik uitgeput ben en eigenlijk in mijn zetel wil liggen met een boek, trek ik de tuin in om onkruid te wieden, want “dat stond op mijn planning”. Alsof er ooit een haan naar zou kraaien als ik dat onkruid nog een dagje laat staan. Ik voel me schuldig wanneer mijn man kookt, ook al weet ik dat hij dat zo graag doet, want “ik ben toch thuis, ik moet dat toch doen?”. Het lijkt wel alsof ik geen doel meer heb, alsof “druk druk druk” zich zo genesteld had in mij dat ik nu niet meer goed weet wat ik dan ben zonder die drukte. En de onrust is lichamelijk en nestelt zich in gedachten en ik weet niet goed wat ik ermee moet aanvangen, behalve het weer laten passeren als een golfje en hopen dat de golfjes steeds kleiner en zeldzamer worden.

Om het allemaal nog erger te maken, zijn mijn kinderen nu ook op reis met hun papa, dus ik heb niet eens de zorg voor hen om mij een doel te geven (toch niet tot zaterdagmorgen). Dus ja, ben ik hun kamers dan maar onder handen beginnen nemen. Stel je voor dat ik zou stilvallen. Wat zou er dan gebeuren? Ik durf het in ieder geval nog niet te testen.

Voorlopig focus ik op iets trager gaan, stapje voor stapje. Ik zie wel waar dat eindigt. Ondertussen zal de dochter straks blij thuiskomen, dat is ook al veel waard.

Sliiiiide to the left. Sliiiiiide to the right. Voor de voor en na.

Dit is het 7de artikel in een reeks over de hervorming van mijn bedrijf. Het eerste artikel over (een stuk van) het waarom lees je hier, het tweede over (een stuk van) de hoe vind je hier, het derde over de allerpijnlijkste beslissing hier, het vierde over minimalistisch ondernemen hier. De aankondiging van mijn mini-sabbatical vind je hier. Tenslotte over het bepalen van je bovengrenzen: hier.