Bepaal je bovengrens

De tweede golf is een feit, maar hier zijn we nog niet bekomen van de eerste ronde. Zoveel mensen stellen zich belangrijke vragen en dat is hier niet anders. Ik besloot mijn bedrijf helemaal te hervormen en neem je graag mee doorheen dat proces de komende maanden.

Eén van de boeken dat mij op weg geholpen heeft op mijn net gestart pad naar minimalistisch ondernemen, is het boek ‘Company of One’ van Paul Jarvis. Eén van de ideeën die hij daarin aanhaalt nestelde zich meteen in mijn hoofd – waar het altijd al had willen zijn. En dat is: bepaal je bovengrens.

Targets vs bovengrenzen

In een klassiek bedrijfsmodel worden targets opgelegd, gekoppeld aan bedrijfsdoelstellingen. Zo krijg je een systeem waarbij een bedrijf deurklinken verkoopt. Het salesteam moet er zoveel mogelijk verkopen. Het designteam moet zoveel mogelijk collecties ontwerpen. Het communicatieteam moet zoveel mogelijk naamsbekendheid genereren. Het productieteam moet zoveel mogelijk deurklinken maken. Om elk team te stimuleren worden targets opgelegd. Wie de target haalt krijg vaak een bonus en alles daarboven is geweldig. Mooi, het helpt om mensen scherp te houden en bonussen zijn leuk. Worden de targets serieus overschreden, dan noemen ze dat groei en groeien ze dus. Dat is het moment waarop de uitzendkantoren worden gebeld en er nieuwe machines worden gekocht. Dat is net wat ik probeer te vermijden: groei. Met uitzondering van groei in (levens)kwaliteit.

Vanuit een Company of One werk je omgekeerd. Omdat je je bedrijf bewust klein wil houden, denk je minder na over mogelijke targets, maar leg je je bovengrenzen vast. Wat kan ik aan en tot hoever wil ik gaan, alleen of met een paar mensen of samen met een paar freelancers (the Company of One is niet in steen gebeiteld)?

Omdat ik duidelijk ver over mijn bovengrens ben gegaan, of zo voelt het toch, lijkt me dat een ideale vraag om mee te beginnen. Hoeveel inkomen heb ik nodig? Wat zou ik potentieel kunnen verdienen? Hoeveel uren kàn ik werken zonder dat het mij uit evenwicht haalt? Wat kunnen mijn werkneemsters aan? Wat mag ik van hen verwachten zonder ze op te branden? Hoeveel tijd hebben we nodig om aan kwaliteit te werken?…

Allerlei vragen dus die je bovengrens bepalen. Je kan daar naar streven of je kan ervoor kiezen om die bovengrens naast je te leggen. Misschien is 20% minder ook goed als dat ook de rekeningen betaalt?

Stop die hustle

En zo kom ik naadloos bij het volgende punt. Het moet maar eens gedaan zijn met hustlen. Dat keiharde verheerlijken van dat keiharde werken, is zo’n gigantische bubbel waar growth hacking entrepreneurs tegen beter weten in verheerlijken. Het was eventjes goed toen ik nog aan het single mom-en was, maar het is nu toch wel echt welletjes geweest.

Van zodra we iemand gevonden hebben die mijn stoeltje bij bpost eventjes kan warm houden, wordt dit de eerste knoop om te ontwarren. Ik laat de mijmeringen alvast wat rond dwarrelen ondertussen.

Dit is het 6de artikel in een reeks over de hervorming van mijn bedrijf. Het eerste artikel over (een stuk van) het waarom lees je hier, het tweede over (een stuk van) de hoe vind je hier, het derde over de allerpijnlijkste beslissing hier, het vierde over minimalistisch ondernemen hier. De aankondiging van mijn mini-sabbatical vind je hier.