Groeien is een optie.

De tweede golf is een feit, maar hier zijn we nog niet bekomen van de eerste ronde. Zoveel mensen stellen zich belangrijke vragen en dat is hier niet anders. Ik besloot mijn bedrijf helemaal te hervormen en neem je graag mee doorheen dat proces de komende maanden. Dit is het 4de artikel in een reeks over de hervorming van mijn bedrijf. Het eerste artikel over (een stuk van) het waarom lees je hier, het tweede over (een stuk van) de hoe vind je hier, het derde over de allerpijnlijkste beslissing hier.

Na de zware beslissingen en de nog zwaardere gesprekken volgt nu de rust. Die is onvermijdelijk. Je lijf kàn gewoon niet op dat stressniveau blijven hangen. Er komt een punt van aanvaarding en misschien zelfs opluchting en sowieso weten dat ik de juiste beslissing heb gemaakt om mijn visie op het ondernemen waar te maken. Al weten we zo’n zaken uiteraard nooit zeker. Er is in ieder geval alleen nog maar de weg vooruit.

Minimalistisch ondernemen.

Heb ik nu net een buzzword als tussentitel gebruikt? Dat valt wel mee. Google geeft me 106.000 resultaten voor deze woorden, 16 miljoen voor ‘minimalist entrepeneur’. Ter vergelijking: ‘scaling business’ geeft 126 miljoen resultaten, de woorden ‘ondernemen en groei’ geven 3.8 miljoen resultaten. Niet moeilijk dat ik er zo lang over deed om hiertoe te komen. Al die tijd wist ik heel stiekem dat dit de echte droom was, maar nergens vond ik een blauwdruk, een theorie of zelfs een stomme getuigenis die aansloot bij mijn gevoel.

Toen ik een jaar geleden terug op de schoolbanken zat bij Vlerick, startte een prof de les met de vraag: “Wie van jullie wil hier groeien met zijn/haar bedrijf?”. Ik bleek de enige te zijn die het niet per se wilde en al helemaal niet begreep waarom ik dat zou moeten willen. Zijn antwoord: “omdat de grote vissen jou dan gaan opeten.” Ik was de garnaal dus. De garnaal die het nooit begrepen heeft en het ook nooit zal begrijpen. Wat is dat toch met die drang naar meer? In heel wat bedrijfsmodellen begrijp ik het uiteraard wel. Je investeert geen tonnen geld in software-ontwikkeling om het dan aan een handvol mensen te verkopen. Je ontwerpt geen juweel om er één in je etalage te zetten. Je richt geen restaurant in om de helft van je tafels te vullen. I get it.

Maar wat had dat met mij te maken? Na mijn relatiebreuk met de papa van mijn kinderen, was er echt niet zoveel dat ik wou. Ik wou tijd en energie hebben om een liefdevolle mama te zijn, een eigen huis zodat ik me daar nooit meer zorgen over hoefde te maken, voldoende financiële vrijheid om te doen wat ik wil doen, een warme vriendschap of drie en als het dan ooit op mijn pad zou komen: een echte partner. En iets waar ik toen niet bij stilstond, maar in deze Covid-tijden bijzonder veel: een goede gezondheid. Zo. Dat is ‘t. En ik vind dat eigenlijk al vrij veel. En nu komt het extreem absurde: ik heb dat bijna allemaal.

De minimalist die alles heeft.

Ik heb uiteraard nog geen eigen huis, dat is nog voor een groot stuk van de bank. Ik heb ook nog niet de financiële vrijheid om met pensioen te gaan. Maar. Als ik op dit pad blijf, dan wordt dat rijhuis met stadstuin ooit wel helemaal van mij. Als ik op dit pad blijf kan mijn zoon nog jaren naar de voetbalclub, mijn dochter zoveel danslessen combineren als haar goesting het toelaat en kunnen we allemaal in de zomer kamperen in Frankrijk. Wat zou ik nog meer willen? Shoppen doe ik niet graag, integendeel, ik ben voor de 2de keer op korte tijd opnieuw begonnen aan een jaar geen kleding kopen.

Waarom dan groeien? Ik kan er geen antwoord op bedenken. Meer winst? Meer aanzien? Om te voldoen aan dat beeld van een succesvolle ondernemer? En wat dan? Niet zoveel, denk ik dan. Tot zo’n 5 figuurlijke minuten geleden, had ik het allemaal. Een hip kantoor op Dok Noord, een team om vingers en duimen bij af te likken, tonnen werk en nog meer verantwoordelijkheden. Ik was het perfecte ondernemende plaatje. Hell, ik kreeg zelfs begin dit jaar een nominatie voor onderneemster van het jaar. Ik had het gemaakt. Ik was eenzaam. Ik heb de zaken nog nooit zo hard in vraag gesteld.

Doe mij dan maar meer tijd. Zoals ik al uit zoveel gesprekken haalde, ben ik één van de vele vele mensen die tijdens Corona tot bezinning kwam (en tot krankzinnigheid met 2 kinderen thuis, maar dat terzijde) en besefte wat echt telde. Fuck meer winst, leve meer mama zijn. We zijn vertrokken!