Sorry, ik moet je laten gaan

De tweede golf kondigt zich aan, maar hier zijn we nog niet bekomen van de eerste ronde. Zoveel mensen stellen zich belangrijke vragen en dat is hier niet anders. Ik besloot mijn bedrijf helemaal te hervormen en neem je graag mee doorheen dat proces de komende maanden.

Ik wist het stiekem al toen ik me voorbereidde op de drie-maandelijkse vergadering met mijn boekhoudster. Tijdens de vergadering werd het alleen maar duidelijker. Het laatste halfjaar had ik stevig geïnvesteerd in een “als we dit nog doen, komt het wel goed”-scenario. Zo’n slordige 80 uren onbetaald in een pitch investeren? Deed ik, we hadden toch niets beters te doen, behalve technisch werkloos zijn. (Tis te zeggen, sommigen verdronken in het werk, anderen kenden momenten van verveling.) We wonnen de pitch, het leek allemaal heel dringend, ik haalde iemand terug uit technische werkloosheid, hij wachtte nog een maand op de eerste vergadering met de nieuwe klant met de “hele strakke deadline”. Lees: een maand waarin er niet voor de klant werd gewerkt, ik toch een maandloon moest ophoesten en geen factuur kon sturen om dat maandloon te compenseren.
Vierduizend euro, vier.duizend.euro, betaalden we om een klein half jaar mooi te staan op Sortlist, een platform dat je 5 leads per maand belooft. In augustus zeggen we de samenwerking op. Er is geen enkele waardevolle lead uit gekomen.
Zo ging het nog even door. Ik kwam niet in de buurt van een faillissement, zelfs niet van boekhoudkundig verlies, maar ik stak bijna al mijn winst in de mensen, in lonen, in faciliteren. Klinkt mooi, klinkt als ethisch ondernemen, klinkt als een heel slecht businessmodel.

Ik wist dat ik de gesprekken moest voeren die ik niet wilde voeren. Voor de 2de, 3de en laatste keer dit jaar zette ik me schrap voor het gesprek waarbij ik op enkele minuten iemands leven helemaal ondersteboven zou keren. De vrolijke collega moest plots de baas zijn en ik haatte elke seconde. Ons team was eindelijk het droomteam geworden waar ik altijd al van droomde. Ik wilde niet liever dan ze allemaal houden. Ik belde en begon te vertellen. Over de cijfers, het paniekvoetbal dat we hadden gespeeld, de klanten die hadden afgehaakt, de vele aanvragen die op tafel liggen maar waar geen schot in kwam, ik sprak het zelfs niet uit. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om te zeggen: “je bent ontslagen”. Tot in het concrete gesprek bleef ik me tegen het idee verzetten ook al wist ik dat het de enige juiste beslissing was.

Het zinderde nog een paar uren na. De knoop was effectief doorgehakt. Ik moest me verzetten tegen een gevoel van totaal falen. Ik moest mijn eigen doel voor ogen houden: Eenvoudiger leven, in een klein bedrijf dat wèl hanteerbaar is in mijn eentje (mits wat hulp hier en daar) en zowel financiële als emotionele gemoedsrust.

Wat ik weet over mensen ontslaan.

Het is nooit leuk. Of je die persoon nu graag weg wil of niet. Het is nooit leuk. Als je dit leest en je zoekt een beetje herkenning of begrip. Het is ok, ik begrijp het. Ik vond het vreselijk. Ik heb dit al vier keer moeten doen en het went niet. Nooit. Maar… – en ik besef hoe hard het is dat ik dit hier neerschrijf – geen enkel gevoel blijft eeuwig duren. Elk gevoel komt in golfjes, golven of soms tsunami’s, maar uiteindelijk doven ze allemaal uit. Dingen doen die je afschuwelijk onprettig vindt, horen bij het ondernemen en eigenlijk bij het leven. Ze gaan ook weer voorbij en dan komen er andere emoties, andere golven.

Doe het zo vlug mogelijk. Hoewel ik heel impulsief kan zijn in mijn privé-leven, heb ik voor zakelijke beslissingen vaak heel veel tijd nodig. Eigenlijk geldt in het geval van ontslag ook dat je je gevoel moet volgen. Zit het niet goed, dan moet je zo vlug mogelijk naar ontslag gaan. Uiteraard verdient iedereen een tweede en een derde kans, maar denk hier met de nodige ratio over na. De loonkost ligt in België extreem hoog, een werknemer die niet goed functioneert vreet heel veel energie. Als je het eerder doet uit strategische overwegingen die los staan van zijn of haar competenties, is het al helemaal nutteloos om het proces te rekken. Volg je gevoel, neem de beslissing, handel ernaar en ga verder.

Ga verder, want ook zij gaan meteen verder. Ik heb stuk voor stuk bijzonder veerkrachtige mensen in dienst genomen. Van zodra ze wisten dat ze bedrijf zouden verlaten, werden er ook bij hen plannen gemaakt. Reizen, verbouwen, terug gaan studeren, freelancen,… allemaal hadden ze in geen tijd het werkleven dat ze voor zich zagen een andere wending gegeven. (Niet moeilijk dat ik ze zo graag heb.) Zorg dus dat je ook meteen na het ontslag een plan hebt om de samenwerking ook praktisch zo vlug mogelijk af te ronden. Hun motivatie verdwijnt en in de plaats komt de anticipatie voor de nieuwe plannen en dat nieuwe leven. Dat is menselijk en al is het niet fijn om iemand te betalen om niet meer voor jou te werken, toch rek je die opzegperiode beter niet. Niemand wordt daar gelukkiger van en je verbrandt beter geen bruggen met mensen die je zo gesteund hebben.

Zakelijk beslissingen vragen een zakelijke aanpak. Je werkt samen met mensen, je smeedt een band, je komt kleine dingen te weten over het leven na de werkuren en je deelt die zelf ook. Zo gaat dat in leuke teams. Maar een zakelijke beslissing blijft een zakelijke beslissing. Je neemt die beslissing in functie van het bedrijf, je blijft menselijk en je doet wat je moet doen om je bedrijf (en jezelf) gezond te houden. Egoïstisch? Sure. Vraag dat gerust ook eens aan mijn kinderen of zij het egoïstisch vinden dat mama haar bedrijf graag kerngezond houdt.