Stap uit je eigen perspectief

De tweede golf kondigt zich aan, maar hier zijn we nog niet bekomen van de eerste ronde. Zoveel mensen stellen zich belangrijke vragen en dat is hier niet anders. Ik besloot mijn bedrijf helemaal te hervormen en neem je graag mee doorheen dat proces de komende maanden.

Een vriendin zei me dat hoe ik nu onderneem volledig anders is als toen ik er ooit mee begon. Het grote verschil volgens haar is dat ik ontzettend veel advies vraag, daar waar ik vroeger maar wat deed. Ze heeft een punt. Toen ik ooit een webshop opzette, dacht ik heel veel na en schreef ik documenten vol met mijmeringen, maar ik stapte er amper mee naar experten rondom mij. Tegenwoordig ben ik misschien iets teveel naar de andere kant aan het hellen, maar ik doe het bewust. Er is namelijk één gegeven waar je niet rond kan: je eigen perspectief. Hoe hard je je ook inleeft, hoe empathisch je ook bent, hoe ruimdenkend je ook denkt te zijn. Je eigen perspectief zit in elk van je gedachten verwrongen. Bij het nemen van beslissingen is het loslaten van je eigen perspectief voor mij essentieel geworden. Zolang ik de mensen bij wie ik ga klankborden de juiste zijn.

Mijn eerste andere perspectief is mezelf proberen loskoppelen van het ondernemen. Wat vindt de mama/echtgenote/vriendin/.. hiervan? Daarmee stap je een klein beetje uit je eigen perspectief, maar al bij al is het ondernemen ondertussen een onderdeel van mijn identiteit, dus heel ver kom ik er niet mee.
De volgende is mijn echtgenoot. Toen de gevolgen van de lockdown helemaal duidelijk werden, had hij maar één mantra: “gelijk wat je doet, zorg dat het de meest constructieve weg is naar meer gemoedsrust”. I know, ik vind hem ook geweldig. In het verlengde van de man, zijn er de kinderen. Zij hadden maar één standpunt: “kies de weg waarbij je het meest van al thuis bent voor ons.” Helder. Terecht. Geweldig.

En dan waren er alle vriendinnen, de mede-ondernemers, de bewuste freelancers, de familie die niet goed begrijpt wat ik precies doe, de vrienden die al 20 jaar in het onderwijs werken en toch een poging doen tot advies geven omdat ik zo hard blijf aandringen. Gesprek na gesprek kwamen er opties bij en toegegeven, net die systematische uitbreiding van keuzes maakte het extra moeilijk. Maar soms moet het eerst heel complex en ingewikkeld worden voor het ineens helemaal helder wordt.

Uiteindelijk was ik misschien ook tot deze zaken gekomen, maar ik filterde ze relatief snel uit heerlijke gesprekken met mensen die me zo graag zien:
– ik mis mijn echt werk (het maken van digitale communicatie). Offertes maken en toiletpapier bestellen, hoort erbij, maar is zo afschuwelijk saai en afstompend.
– ik heb hulp nodig. Pogingen om dit bedrijfje met twee te leiden, mislukten tot nu toe en alleen kan ik het echt niet aan, daarvoor is het dan weer net te groot geworden.
– een team motiveren, laten samenwerken en enthousiasmeren: JA. Verantwoordelijk zijn voor hun lonen, vragen naar ziektebriefjes, opvangen telkens er met iemand iets gebeurt,…: NEE.
– ik was teveel collega, te weinig baas en dat heeft zich veel te vaak tegen mij gekeerd.
– groeien was voor mij nooit een doel en toch gebeurde het. Er kwamen allemaal zaken bij kijken die ik eigenlijk niet wilde.
– ik zie mijn bedrijf te graag om het te verkopen. TINA is nog steeds wat mij uit de shit heeft gehaald na mijn scheiding. Van nul opgebouwd en ik ben gewoon nog niet klaar om het los te laten.
– ik wil trager en eenvoudiger leven.

Meer nog dan de complexe spreadsheets en de pro/contra-lijstjes die ik tot in de late uurtjes maakte, waren het deze gesprekken die me het meest vooruit hielpen. Het klankbord helpt niet alleen omdat je waardevol advies krijgt, maar ook – en misschien even waardevol – omdat je gedwongen wordt om het telkens opnieuw onder woorden te brengen. En elke keer je door je verhaal moet, kom je dichter bij het begrijpen van dat verhaal. Dit verhaal krijgt vorm.