Terug naar start

De tweede golf kondigt zich aan, maar hier zijn we nog niet bekomen van de eerste ronde. Zoveel mensen stellen zich belangrijke vragen en dat is hier niet anders. Ik besloot mijn bedrijf helemaal te hervormen en neem je graag mee doorheen dat proces de komende maanden.

Photo by David Marcu on Unsplash

Met hoeveel ondernemers zouden we nu zijn die onze wonden likken en verbijsterd kijken naar hoe het ineens allemaal zo kon verkeren? Corona was voor ons niet vernietigend en ik leef zo hard mee met elke ondernemer voor wie dat wel zo was. Hoewel niet vernietigend hebben we wel afgezien, paniekvoetbal gespeeld, fouten gemaakt simpelweg omdat alles rondom ons onzeker was. Financieel bleef de schade beperkt, maar persoonlijker (en sowieso belangrijker) kwam de hakbijl bijzonder hard aan. Dagen op rij aan de keukentafel, staartdelingen proberen uitleggen terwijl je gebogen zit over een COVID-communicatieplan voor je belangrijkste klant. Het vroeg onmenselijk veel energie.

Ondernemen is voortdurend al je keuzes in vraag stellen tot geen millimeter van die keuzes nog onbevraagd is.


En dan moet je je de moeilijkste vragen durven stellen. Wat doe ik om dit te redden en terug in stijgende lijn te krijgen? Hoeveel risico neem ik nog? Wat gooi ik weg als ik risico’s neem en het uiteindelijk niet haal? Of kies ik voor de veilige weg? Wat is die veilige weg? Ondernemen is voortdurend al je keuzes in vraag stellen tot geen millimeter van die keuzes nog onbevraagd is. Dat opnieuw in vraag stellen, had ik effectief nog maar net gedaan. In december 2019 vroeg ik me voor de zoveelste keer af welke richting ik uit wilde, hoe de toekomst er moest uitzien voor TINA. De uren dat ik hierover gesprekken voerde met mijn man, met mijn trouwste medewerkster en vriendin vallen niet meer bij te houden. Het komt steeds opnieuw neer op dit: durven egoïstisch zijn, durven naar binnen kijken, durven vragen “wat wil ik hieruit halen? hoe word ik hier beter door?”.

Eind december maakte ik een plan, een ijzersterk plan dat ik meteen uitvoerde. Want als ik eenmaal alles bedacht en overdacht en bevraagd heb en ik kom dan eindelijk tot een plan, dan bijt ik me er ook echt in vast. Dan laat ik niet los en ga er 200% voor. Het plan werd uitgerold en al meteen kwamen er onverwachte drempels, want die zijn er altijd. Dat is ok, we springen erover, leren eruit en kijken niet meer achterom. Het is de superkracht van elke ondernemer. En toen kwam geen drempel, ook geen berg, maar een fucking Himalaya. Aan de keukentafel zittend, homeschooling integreren in mijn leven, staartdelingen opzoeken op YouTube, alles continu onderbroken en alles continu boven water proberen houden. Een beetje sport om mijn mentaal welzijn van de ondergang te redden.

Het evidente financiële verlies (dat gelukkig niet dramatisch was) volgde vanzelf en ik werd opnieuw gedwongen om mezelf alle vragen te stellen. Ik kwam telkens terug op dezelfde vraag: Waarom doe ik dit nog? Jaren geleden was hardcore ambitieus zijn en een stevige boterham verdienen het doel. Het moest het doel zijn, want als alleenstaande mama ken je maar één modus: overleven. Ik deed het. De kindjes hadden een dak boven hun hoofd, konden op kamp met de scouts en de Sint passeerde in alle bescheidenheid zonder dat ze ooit iets te kort kwamen. Dan kwam het volgende doel: een eigen huis. Daar ging ik weer, de ene week mama, de andere week career bitch. Ik kocht het huis helemaal alleen en opende daarmee de belangrijkste spaarboek van mijn leven.

En nu? Nu wil ik gewoon terug leren genieten. Van dat huis, van die kinderen voor wie ik het allemaal opnieuw zou doen, van de man die het ondertussen allemaal compleet heeft gemaakt. Terug naar mezelf en wie ik echt ben: mama, minimalist, taarten bakkend, wandelend, hopelijk ooit ook nog eens op een festival, onkruid wieden op zondagmiddag. Een reddingsoperatie in de vorm van nog maar eens een geweldig plan voor TINA zit er niet meer in. Ik heb mezelf helemaal kapot gewerkt de voorbije jaren, de energie is op. Sommige mensen verlaten het bedrijf, sommige mensen blijven. We gaan verder in het kleiner. Dat roept zoveel meer vragen op dan antwoorden, maar helemaal op het einde van die weg, komt het allemaal goed.