Dit jaar dacht ik ongeveer 7356 keer: “fuck it, ik ontsla iedereen.”

Ik ben er weer vroeg bij om terug te blikken. Net als voor onze klanten, ben ik ook al volop bezig met de plannen voor 2020 en dan is een evaluatie van 2019 onvermijdelijk.

Hoe zou ons jaarrapport eruitzien, mochten we eentje voor onszelf maken? (Dat gaan we niet doen, we werken nu al absurde uren om die voor onze klanten af te werken en zooooo’n strevers zijn we nu ook weer niet.)

Vlerick, de beste beslissing van 2019.

Met voorsprong de beste beslissing die ik dit jaar nam was het volgen van de KMO-challenge opleiding aan de Vlerick Business School. Zonder dat ik het allemaal goed had beseft was ik de afgelopen jaren gegroeid van solo-freelancer naar mini-bedrijfje en eigenlijk had ik geen flauw idee hoe ik dat moest aanpakken. De opleiding heeft me zoveel nieuwe inzichten gegeven, zoveel stof tot nadenken en op het einde een echt businessplan. Ik was helemaal klaar om te ondernemen zoals de grote mensen! 

Klasfoto’s maken. Kunnen ze daar ook.

Bianca werd ook de baas. 

Het eerste dat ik deed na de opleiding was mijn verantwoordelijkheden delen. Eigenlijk een ongelooflijk logische stap. Ik was nog alle typische zaakvoerderstaken aan het opvolgen van het bestellen van vaatwastabletten tot betalingen van de sociale bijdragen. Ergens wist ik wel dat ik dat niet eeuwig kon volhouden. Enter mijn allerliefst Bianca! Mijn rechterhand al van het prille begin, rots in de branding en creatieve duizendpoot. Een halfjaar later kan ik niet zeggen dat de onderlinge taken al netjes afgelijnd zijn. Dat frustreert mij soms en dan weer haar, maar we hebben geen pasklare oplossing behalve de vaststelling dat het steeds beter gaat en er steeds vaker wel taken worden afgelijnd. Maar het belangrijkste is dat we elkaars klankbord zijn geworden. Ik hoef niet meer elke kleine of grote beslissing te nemen. En dat was exact wat ik nodig had.

Ja, zo hebben we dat beslist.

Personeel, das niet gemakkelijk. 

Je neemt mensen in dienst. En mensen die gaan echte mensendingen doen. Zoals zich minder goed/gemotiveerd/gelukkig/zelfzeker/… voelen. En eerlijk gezegd: ik heb geen flauw idee hoe ik daarmee moet omgaan. Ik doe zomaar wat op mijn eigen gevoel in de hoop dat ik de zaken vooruithelp, maar ik weet het helemaal niet. Ik probeer er te zijn, maar ik wil niet teveel de vriendin zijn, want het werk moet ook nog gebeuren. Ik wat afstand te houden, maar ik wil ook niet de koude werkgever zijn die geen rekening houdt met het feit dat mensen ook echte mensendingen meemaken. Dus ik doe zo maar wat daartussen. 

En ongeveer 7356 keer bedacht ik me dit jaar: fuck it, ik ontsla iedereen, ga één klantje zoeken om mij op te focussen en dan is dat mijn enige verantwoordelijkheid! Hoe goe zou da nie zijn? Dàn ga ik zo’n mama zijn die koekjes bakt op zondag en vrolijk naar school huppelt op vrijdagnamiddag. Maar zo werkt dat niet natuurlijk. Het gras is niet groener bij de freelancers en passie voor het ondernemen begraven lukt enkel in een doos van Pandora. Niet. 

Teambuildings doen we op ’t gemak, op Rock Werchter met cocktails en Macklemore enzo.

Gedaan met structureel proberen installeren van een perfect evenwicht. 

Loslaten is het kernwoord geweest in mijn leven sinds ik moeder werd. Mijn liefde voor een minimalistische filosofie doorheen heel mijn leven is hieruit gekomen. Maar ook het harde loslaten zoals om de 2 weken afscheid moeten nemen van de kinderen voor een week. Dit jaar liet ik nog iets anders los: het bereiken van die fameuze work-life balance. Dat is te utopisch voor mij. Ik heb dat volledig losgelaten en vervangen door een ‘streven naar een werk-privé evenwicht’. Een subtiel verschil, maar het betekent dat ik me niet meer schuldig voel wanneer ik 2 avonden op rij moet werken. Het betekent ook dat ik niet afweeg of ik wel om 15u25 aan de schoolpoort zou gaan staan, maar het gewoon doe wanneer dat past. Wanneer ik een uitnodiging krijg voor een lezing, weeg ik af of ik niet liever in de zetel zou liggen Netflixen (in 99% van de gevallen wel). Gedaan met het structureel proberen installeren van een perfect evenwicht, nu kabbelt het wat in de ene richting en dan weer in de andere. Het is nooit perfect en dat zou het nooit worden. Dus voila, dat is ok. 

We mogen eigenlijk gewoon blij zijn!

Goed, dus we gaan niemand ontslaan. We zoeken zelfs volk om ons team te versterken. We schuimen de immosites af op zoek naar een volgend pand, want het wordt hier stilaan te klein. En we gaan weer doen wat we keigraag doen: tonnen creatief materiaal maken! Zet je schrap voor experimenten met blogposts, vlogs en podcasts. En we hebben bijna de persoon gevonden die voortaan onze verkoop op zich zal nemen! En we hebben warempel zo’n Raad van Advies samengesteld en die geven echt supergoed advies! En we gaan een beetje winst hebben op ’t einde van ’t boekjaar!

Dus ja, 2019, nie slecht eigenlijk. * geeft zichzelf een klein high fiveke *

  

Met al die praat over het werk, zou ik bijna het belangrijkste vergeten van 2019. Ik ben officieel van ’t straat. Ik heb zelfs zo’n boekske gekregen van de schepen om het te bewijzen!