Feestje in de living.

Hij zette de muziek op pauze. Het had prachtig geklonken, een feest zonder slingers, zonder dj, zonder buffet. Gewoon wij, in de woonkamer met dansen, aaien, raken, zoenen en feesten. Maar het moest op pauze, toen het feest nog maar net begonnen leek. Hij staarde uit het raam en verdween in zijn gedachten. Te ver om nog te aaien of te raken. Het leek alsof hij niet meer wilde dansen. We gingen slapen, hij bleef in de woonkamer en veranderde de muziek. Stil deze keer, wiegend. Hij bleef daar wiegen. Tot het wiegen hem geen troost meer gaf en de muziek ook niet meer en kwam slapen. Ik krulde mijn lijf rond hem en hij nam mijn hand vaster dan vast. We hadden allebei geen idee waarom de muziek was gestopt. 

Hij bleef daar liggen tot lang nadat het leven terug was begonnen. Een griepje ofzo, dus ging hij naar de dokter. Uitgeblust, zei hij. Dus probeer ik nu wat water te geven. Meer krullen met mijn lijf rond hem, zachtjes aaien, een beetje praten en af en toe de volumeknop een tikkeltje hoger. Tot we terug dansen in de woonkamer.