Jullie doen massaal aan “miracle mornings” ofwa?

Een paar maanden geleden begon ik aan een Vlerickopleiding. Vanuit een gevoel van “tiens, ik heb hier ineens zonder het goed te beseffen een bedrijf gemaakt, ik zou beter eens gaan horen hoe ik dat precies moet aanpakken”. Of ook wel, the story of my life, zoals de Amerikanen dat dan zeggen. Tijdens die opleiding leerde ik Christophe van C-Core kennen. Hij traint atleten naar de gekste doelen (200km lopen door de sneeuw in Lapland, crazy much). Toen ik sprak over diëten die ik niet kan volhouden en sportroutines die niet bij mij passen ik ook niet kan volhouden, gaf hij mij een ongelooflijk voor de hand liggend inzicht waar ik absoluut nog nooit zelf op was gekomen. Hij zei: “de eerste vraag die je je moet stellen is niet “welke sport ligt me het beste” of “welke voeding wel of niet”.” De eerste vraag die ik me moest stellen, is: wanneer maak ik tijd om in de juiste mindset te komen.

Schizofreen gebruik van tijd.

Ik heb al veel geklaagd en gezaagd over het gescheiden zijn en het gemis van de kinderen 50% van de tijd. Dat ga ik nu niet doen. Maar de heel objectieve vaststelling is dat mijn tijd bijzonder schizofreen is ingedeeld. De ene week sta ik om 16u in volle moedermodus aan de schoolpoort klaar, de andere week werk ik tot 22u. De ene week sta ik op om 7u en teken ik nog vlug de schoolagenda’s om 7u58 (als ik dat niet vergeet), de andere week staat de wekker volledig in functie van afspraken en de todo-lijst. Een vast moment vinden om in de juiste mindset te komen, ligt dus niet voor de hand. Mijn weken zijn om de week gewoon veel te verschillend.

Het enige antwoord dat ik kon bedenken was de vroege ochtend. Een uur voor iedereen wakker is, zelf opstaan en tijd nemen voor mezelf. Of aan zelfzorg doen, zoals de hipsters dat nu noemen. Laat ons zeggen dat ik niet meteen gelukkig werd van dat antwoord.

Wie zet de wekker nu een uur vroeger?

Twee minuten zoeken op Pinterest, Google en Youtube en de antwoorden lagen voor het rapen. Belachelijk veel mensen hebben soms even belachelijke ochtendroutines. Een uur, soms 2 uur, rekken zij uit om de dag goed te starten. Ze lezen de bijbel, schrijven wat in hun dagboek, mediteren, gaan door een ellendig lange beautyroutine, sporten, lopen, drinken water en groene thee. Ik liet me virtueel onderdompelen in hun wereldjes en vond het geschift. Maar tegelijkertijd was ik ook geïntrigeerd en eerlijk gezegd, als me-time zo belangrijk is zou ik ook echt niet weten wanneer ik dat anders moet doen.

En dus begon ik er maar aan. Mijn impulsief karakter, de nood aan slowtime (meer dan me-time eigenlijk) en de drang naar een dagelijks klein sportmomentje waren te groot. Mijn timing was de slechtst mogelijk timing ooit (ook story of my life), maar ik had ook geen zin in excuusjes om het uit te stellen. Dus met 3 glazen rosé van de avond ervoor en een late night spaghetti nog ergens in mijn lijf, stond ik op om 6u voor mijn eerste miracle morning. Ik dronk eerst, nog in bed, een glas water, want alle lifestyle YouTubers doen dat. Vervolgens ging ik naar de badkamer waar ik de was in de droogkast stak. Ik vroeg me af of dit nu wel echt de beste besteding was van mijn tijd. Een uur ongestoord in de ochtend waarin ik alles mag doen wat ik wil en ik ben met de was bezig?!

Misselijk, maar fier.

Ik opende mijn smartphone (dat mag eigenlijk niet in een miracle morning, maar dit is mijn miracle morning, ik doe wat ik wil) en opende mijn 30day fitness challenge app. Die app had me al 37 notificaties gestuurd genre “giving up already, come on, you can do this!”. Ik startte een workout op mijn yogamatje (waar ik nog nooit yoga op heb gedaan) in de badkamer. Vervolgens nam ik een douche, ging ik ontbijten en schreef ik ondertussen de todo’s op voor de dag. Terwijl ik dat deed, luisterde ik naar vreselijke motivational podcasts waar de sarcast in mij heel hard op neerkijkt. Telkens zoekend naar die podcasts van mensen die het slim vinden om heel vroeg op te staan. Affirmatie, internet, geef me affirmatie!
Halverwege mijn miracle morning heb ik ook een sigaret gerookt, dat mag vast ook niet en zal noch Yin noch Yang zijn, maar goed: babysteps enzo.

Het spreekt voor zich dat de 3 glazen rosé, de late spaghetti en eigenlijk ook nog de Netflix tot 1u ’s nachts de miracle keihard uit mijn morning hebben gesleurd. Lichtjes misselijk, maar fier op mezelf stapte ik dus in de auto richting mijn klant.

Ben ik nu een mindful hippie?

Er zijn veel zaken die mij emotioneel op een kwetsbare plek zetten. Het idee dat ik zo’n wollige hippie zou worden, is daar zeker één van. Het zal dus wel nog even duren voor ik meditatie of yoga in mijn ochtendroutine steek. Tis te zeggen, dat zal waarschijnlijk nooit gebeuren. Wat wel een feit is: dat vroege uurtje in de ochtend, is helemaal van mij. Er zijn geen verwachtingen, al helemaal geen verplichtingen, niets moet, alles kan en binnen dat uurtje is 20 minuutjes buikspieroefeningen verwaarloosbaar, geeft het energie en start je je dag met al minstens één verworven prestatie (naast de was in de droogkast steken).

Van lego bouwen tot crossfitten tot 15km lopen!

Ik vroeg op Twitter of er nog mensen fan zijn van de ochtendstond. En wat bleek? Best wel veel mensen staan keivroeg op om de meest random dingen te doen. Sporten is een populaire, zeker in de vorm van yoga, maar ik zag ook crossfit passeren en zelfs iemand die 15km gaat lopen en het heerlijk vindt om zo de zon te zien opkomen. Er wordt lego gebouwd, krant gelezen en zelfs een uur gefietst. En die mensen zijn niet eens wollige hippies! Wat een opluchting.