Mijn dochter is zoveel slimmer dan ik.

DSC_0994 (1)

Mijn dochter wenste me deze ochtend een gelukkige Valentijn! Toen ik haar uitlegde waarom wij dat niet vieren was ze erg ontgoocheld. Ze belde zelfs naar haar papa om zekerheid te krijgen over het feit dat wij volwassenen er geen belang aan hechten. “Jij vindt dat òòk niet belangrijk?”, hoorde ik haar verwonderd tegen mijn gsm. Ik legde haar uit dat onze generatie er niet mee opgroeide en het vooral iets commercieel vond. Onderweg had ik spijt van mijn reactie. Waarom zou ik haar dwingen om mee te gaan in onze bittere millenialhouding? Zij is wél opgegroeid met Valentijn, zij heeft dat niet jaar na jaar commerciëler en commerciëler zien worden. Voor haar is Valentijn een feest van roze hartjes en knutselwerkjes maken op school. Ze maakt kaartjes voor haar juf en haar stiefmama en is fier en blij om iemand gelukkig te maken. Voor haar is het ook geen feest van de koppels, maar een feest om iedereen te tonen hoe graag je ze ziet.

En als er iemand is die ik graag zie, is het zij wel. Dus kocht ik twee kaartjes. Eentje voor haar en eentje voor haar broer. Voor eeuwig en altijd mijn twee allergrootste liefdes!

Ze vond het heel mooi en dan zuchtte ze en zei ze dat mijn geschrift onleesbaar was. En ook dat  “Ik zie je oneindig superveel graag.” helemaal geen correcte zin was. Toen ik haar zoende, rolde ze met haar ogen.

Heerlijk was het.

DSC_0984