De foto van Jokko

photo_2018-10-10_19-42-12

Er klopt iets niet aan deze foto. Dat was mijn tweede gedachte toen ik de foto zag. De eerste was: OMG Jokko heeft een foto van mij genomen. Een beetje ijdelheid is wel ok.

Het klopt niet want ik zie er zo gelukkig uit, terwijl ik dat absoluut niet ben. Het ondernemersleven is mij heel zware klappen aan ’t geven. De ene foute beslissing na de ander heeft mij in een situatie gedwongen van onmenselijk lange werkdagen. Ik voel me wegglijden in een staat van verdoofde uitputting. Nooit eerder maakte ik zoveel fouten, nooit eerder was ik zo sceptisch ten opzichte van nieuwe samenwerkingen, nooit eerder was ik zo onwaarschijnlijk bang om alles te verliezen. Alles wat ik heb opgebouwd, tweet per tweet, blogartikel per blogartikel, een bedrijfje met een echte payroll waar mensen van afhangen, met een omzet die betaalt voor mijn huis en flexibiliteit om mijn kinderen op vrijdag om 15u25 aan de schoolpoort op te wachten. Dat. Dat allemaal voelt alsof het kantelt op dit moment en ik ben Kate die heel diep inademt omdat Leo het haar oplegt en ze volgt hem maar, want wat moet ze anders doen.

Aftellen

Nog heel even en mijn nieuwe medewerkster is daar. 5 november. Ik heb ook nog nooit zo hard afgeteld naar iets. Geen juniorprofiel, geen goedkope oplossing, geen “ik ga ze de kans geven om van carrière te switchen”, geen “ze heeft tijd om in haar job te groeien”, geen “ik tiendubbelcheck alles wat ze doet”, geen “ik weet niet of ze het kan, maar ik geloof er wel in”. Maar wel: een oude rot in een jong jasje, mijn vroegere collega die me toen zoveel geleerd heeft, iemand die mijn job minstens even goed kan als ik en op dit moment waarschijnlijk beter. Ironisch eigenlijk, want zij heeft een baby en is begot minder moe dan ik op dit moment.

Ons nu proberen organiseren is zinloos. Er zijn te weinig handen en te weinig hoofden om dit op te lossen. Alles is berekend op een persoon extra. Een persoon die 38 uren per week moet presteren. Onmogelijk om dit op te vangen met een slimme to do-lijst, een app en wat lifehacks. Incasseren is op dit moment de enige oplossing. Het ene na het andere doen, doorgaan, af en toe pauzeren en terug doorgaan. Incasseren en aftellen.

Ze danst zo mooi

De foto klopt natuurlijk wel. Het is niet geposeerd, ik had niet door dat Jokko daar stond. Het is een momentopname zoals elke foto er één is, maar wel eentje dat 100% klopt. Ik was op de Family Rave Party van Maison Slash, mijn klantje uit de duizend. Mijn dochter stond op een podium op de dansvloer van de Noxx het beste van zichzelf te geven. Ze keek naar mij om zeker te zijn dat ik naar haar keek. Op de foto zie je haar handje naar mij zwaaien. Ik zwaaide even terug ter bevestiging. Je danst zo mooi. Ik ben zo blij dat je het hier leuk vindt. Ik leef hiervoor, voor elk moment dat ik je gelukkig kan zien. Want in elk van die momenten ben ik ook gelukkig.