Wanneer je plots beseft: ik doe het vast niet allemaal verkeerd.

IMG_6713.jpg

Dit verhaal begint eigenlijk in een oude vriendschap. Mijn vriendin en ik zijn bevriend sinds het middelbaar en ondertussen hebben we elkaar meter gemaakt van elkaars kinderen. Beide dochters even lief en schattig, girly meisjes, dansende meisjes die ook nog eens houden van knutselen. Het grote verschil, mijn metekindje is een heel verlegen, stille meid (behalve thuis) en de mijne is extravert, sociaal en assertief (overal).

Dus vroeg ik mijn dochter: zorg een beetje voor ons verlegen meisje. Ze is kleiner en ze gaat het niet altijd durven zeggen als er iets scheelt. En natuurlijk wist ik dat ze dat ook effectief zou doen, want zo is ze. “Ik heb haar meteen getoond waar het toilet was!”, zei ze. “En ik heb ze meegenomen telkens ik zelf moest gaan.” “Ik heb altijd naast haar gezeten ook wanneer ik eens kennis wou maken met de anderen.”

Ik wist dat het waar was. Ik wist dat ze haar taak als zorgende “grote zus” die ik in haar schoenen had geschoven met glans had uitgevoerd. Ik wist het. En toch raakte deze foto me meer dan ik had verwacht. Het was alles wat ik had gevraagd en alles wat ik had gewild voor mijn liefste metekindje: de kans om buiten haar comfortzone te gaan met een vertrouwd iemand aan haar zijde. Iemand die er op elk moment van de dag voor haar zou zijn. Ze knutselden een dromenvanger. Of ik hem mooi vond, vroeg mijn dochter. Hij is prachtig, zei ik. En ook: ik ben ongelooflijk fier op jou.