De eerste schooldag valt in “zijn week”.

shutterstock_1110540146.jpg

Eén keer moest ik die eerste schooldag missen. Ik lag in het ziekenhuis met een longontsteking en gebruikte het minibeetje energie dat ik had om de kinderen een videoboodschap te sturen. Die ochtend huilde ik een beetje en wachtte braaf op fotootjes en was dan ontgoocheld over het feit dat het er geen duizend waren en ik niet seconde per seconde op de hoogte werd gehouden. Want, moeders.

Deze keer liggen de kaarten helemaal anders. Eigenlijk zijn de kinderen morgen “niet bij mij”, maar bij hun papa. Ik geloof dat ik zo’n zes maanden geleden al wist dat die eerste schooldag niet voor mij zou zijn en toen al naar oplossingen zocht om daar wel bij te zijn. Evidenterwijze heb ik geen toestemming nodig om naar de school van mijn kinderen te gaan, maar dat doen in een ontspannen sfeer, is toch net aangenamer.

Geen idee waarom ik me druk maakte over hoe ik dat moest aanpakken, want uiteindelijk bleek het helemaal niet zo moeilijk. Ik zei aan hun papa dat ik erbij zou zijn op de eerste schooldag. Hij aanvaardde dat. We verheugen ons er allebei niet geweldig op om een paar uur samen door te brengen, maar voor de kinderen doen we het toch graag. En klaar was het.

En zo kwam het dat ik deze avond mijn kinderen uitzwaaide na onze “mamaweek” en ik kon zeggen: “tot morgen”! Voor het eerst in drie jaar co-ouderschap huilde ik niet, toen ik ze zag vertrekken. Nog één keer slapen en ik zie ze al terug 🙂