9 maanden zonder shoppen.

jazmin-quaynor-105210

Het is geen mop en ook geen mooi voornemen. Ik zit effectief op ’t einde van de 9de maand zonder shoppen met nog 3 maanden te gaan. Deze uitdaging legde ik mezelf op in maart 2017. De reden hiervoor is dat ik het wilde weten, echt wilde weten: ben ik wel zo minimalistisch als ik zelf beweer (in mijn hoofd dan, het is iets waar ik tot hiertoe niet mee uitpakte)?

Een hele jeugd aan jassen uit de Promo800

Ik ben niet altijd zo minimalistisch geweest. Mijn aanleg voor overcompensatie na een periode van droogte, is er altijd al geweest en zo ook in mijn shoppen. Als ik een paar maanden elke euro had moeten omdraaien, dan vloog ik de winkels binnen van zodra de bankrekening dat weer toeliet. Een hele jeugd aan jassen uit de promo800 en t-shirts uit de Wibra waren er wellicht niet vreemd aan. Alleen, ik werd er niet gelukkig van. Integendeel, ik werd doodmoe van het hele winkelproces. Al bij al kocht ik ook niet zoveel, wat dat hele vermoeiende winkelproces alleen maar minder de moeite waard maakte. De afgelopen jaren werd de minimalist in mij steeds sterker, maar in een huishouden met een peuter, een baby en een man, was het niet zo makkelijk te realiseren, maar het gevoel liet me niet los.

Ik wou af van alle teveel aan spullen in mijn leven, opkuisen, tabula rasa, weg ermee. Telkens ik een dipje had of teveel stress, begon ik op te ruimen en voelde me beter. Geen OCD-achtige shizzle, gewoon een fijn gevoel van rust bij een uitgekuiste kast of een keukenaanrecht waar niets op te vinden was.

Rare bocht naar kapotte jeansbroeken

En toen gingen de papa van de kinderen en ik uit elkaar en kreeg ik ineens vrij spel in al mijn minimalistische gedachten. Vreemd om ineens een voordeel te bedenken bij die hele breuk. Maar goed, moesten relatiebreuken geen voordelen hebben, zouden die nooit gebeuren. Wel, nu heb ik een hele rare bocht genomen in een verhaal dat finaal moet leiden naar het feit dat mijn beide jeansbroeken volledig versleten zijn.

Negen maanden zonder shoppen dus. Dat ging makkelijk, je moet gewoon stoppen met iets te doen. Je kan langs elke winkel wandelen zonder daar iets bij te voelen. Je ziet honderden online advertenties passeren, maar eigenlijk zie je ze niet meer passeren. Nieuwsbrieven stuur je naar de spam. En voor je het weet, is er rust. Geen grote apocalyptische openbaring ofzo, maar gewoon een ding dat bestaat, maar niet langer enige impact heeft op mijn leven.

Stilaan ga ik terug naar het shoppen moeten gaan, want van de dertig kledingstukken die ik bezit, vertoont ongeveer de helft nu serieuze tekenen van diepe slijtage. Maar ik wil die stukken niet zomaar vervangen. Ik heb al die tijd bewust niets gekocht, nu ga ik even bewust terug aan kopen beginnen denken. Stay tuned!