Plots practice ik niet meer wat ik preach.

Het was de vreemdste vaststelling en tegelijk ook niet, nu ik er in retrospect op terugkijk. Ik had afgesproken met Toon met wie ik misschien zou gaan samenwerken. Heel onverwacht en eigenlijk al serieus in vrijdagavondsferen, professioneel was het niet. Dat hoefde misschien ook niet (eveneens, nu ik erop terugkijk). Het klikte vlug (toch van waar ik zat) al ben ik nog niet zeker of we elkaar in de toekomst zullen aanvullen dan wel gigantisch zullen irriteren. Maar ik ben positief van karakter, dus ik ga uit van het eerste.

Hij vraagt zich af of ik zijn verhaal zou kunnen vertellen en lijkt er vertrouwen in te hebben dat ik dat zou kunnen. Tegelijkertijd zegt hij me iets waardoor heel even mijn wereld stilstond, een seconde of drie. Hij zegt me dat ik mijn eigenste verhaal helemaal niet goed breng. Ik was niet eens beledigd. Deze man heeft de afgelopen jaren – misschien wel het afgelopen decennium, ik ben niet goed in leeftijden schatten – met creatieve individuen gewerkt in een (succesvolle) poging om van hun talent een beroep te maken – of een hobby die lucratief genoeg is. Soit, een man wiens mening ik niet zomaar naast me kan leggen zonder er minsten een beetje tijd en gedachten aan te besteden.

austin-neill-160132.jpg

Dansen tot de gedachten zweven tot ze hun plaats vinden.

De rest van de avond was wazig. Ik wilde tijdelijk vergeten dat mijn wereld drie seconden had stilgestaan en dansen en dansen en dansen. Het was precies wat ik deed. Ik danste tot het duister overging in schemering en bleef heel de dag in schemering hangen. Uiteindelijk begreep ik van waar de uitspraak kwam. Mijn verhaal was namelijk altijd heel eenduidig geweest tot nu ongeveer. Marcom assistente, community manager, social media manager, social media strateeg. Tot daar verliep het allemaal logisch en bij elke stap die ik zette, werd de volgende al snel duidelijk.  Maar ik voelde dat ik nog niet was waar ik wilde zijn. Hoe blij ik ook werd van reclame op sociale media, het waren de verhalen die me boeide. Dus stapte ik in de PR waar ik dieper in het verhaal kon duiken en die proberen vertalen naar een publiek die elke dag een keer of 50 een smartphone ontgrendelt. Het was van de eerste seconde een uitdaging en een zoektocht. Een job die nog niet bestond uitvinden en rendabel proberen maken. Een markt creëren zonder een andere weg te kapen, maar doen waar PR mensen goed in zijn – verhalen vertellen en reclame laten aan de reclamemakers. Helaas kwam ik in een concurrentieel veld terecht waarin marketing en PR vechten voor elkaars budgetten. Absurd, want ze vullen elkaar belachelijk goed aan. Er is geen enkele reden om die zaken te scheiden alsof het twee losstaande disciplines zijn. Maar hoe kan ik die brug zijn en hoe kan ik dat verhaal vertellen? En waarom in godsnaam die uitdaging aangaan om decennia oude silo’s te willen doorbreken? Waarom? Dat is de vraag, dè vraag die volgens Simon Sinek altijd eerst moet worden beantwoord. Ik heb er een hele workshop rond gebouwd waarmee ik het ene na het andere bedrijf de digitale trein op krijg. Maar wat is mijn waarom?


Passie boven alles.

Passie. Het is het enige antwoord. Daarom werk ik zo graag voor hypotheek.winkel, omdat de marketing verantwoordelijke daar een onwaarschijnlijke passie heeft voor zijn product. Daarom werk ik zo graag met de dames van Maison Slash, omdat zij hun missie ademen en leven. Daarom hou ik van influencer marketing done right en steiger ik van influencer marketing done wrong. Omdat ik het zo ongelooflijk fijn vind om met bloggers samen te werken die houden van iets (het maakt me niet uit wat) en daar zoveel van houden dat ze uren en uren bezig zijn om daarover te communiceren in de hoop dat ze een fractie van hun enthousiasme tot bij hun publiek kunnen krijgen. Daarom werk ik helemaal niet graag met mensen die voor een groot bedrijf werken om hun LinkedIn profiel meerwaarde te geven. Mensen die kiezen voor een functie bij een multinational omdat ze denken aan de volgende stap in hun carrière. Mensen die denken in cijfers en niet in waarde. Het is de gedrevenheid van de persoon voor mij die ik zoek en die me zelf zo gedreven maakt.

In Toon zijn ervaring, en eigenlijk ook in de mijne, is de kortste weg naar een goed verhaal het zoeken van een niche. Dus blijf ik ineens met een nog veel belangrijkere vraag: In welke niche vind ik de meeste passie? Of kan passie op zichzelf een niche zijn? Als ik al een niche nodig zou hebben.

To be continued en ondertussen blijf ik dansen!

aaron-paul-172684.jpg