Mama gaat roadtrippen.

“Ge gaat toch nie naar Turkije?”

Ik werd zot verklaard om zeer veel redenen voor ik vertrok. De meest gehoorde: “oh nee, het veel te gevaarlijke Turkije! De president is een gek, er gebeuren daar aanslagen, het loopt er vol terroristen, het is een moslimland, geen enkele Europeaan is er veilig, het grenst aan Syrië en Irak.”

43E8DC00-4A37-4CD8-8DA2-479537B25A55.jpg

Enfin, dit is wat ik gemerkt heb van de politieke onrust. Billboards. Overal billboards. Gigantische posters waarop stond: Evet! Turks voor “ja”. Erdogan en zijn kompanen moeten echt honderden miljoenen gepompt hebben in hun marketingcampagne om het volk toch maar te overtuigen om ja te stemmen op het referendum. Tot in het kleinste bergdorpje staat de boodschap metersbreed – en hoog te pronken. Vermoedelijk gaat de billboardcampagne gepaard met televisie – en radiospotjes, maar dat merk ik natuurlijk niet. Op social media zullen ze die brave turken ook wel plat bombarderen (sorry) met hippe en minder hippe politieke boodschappen of een simpele “Evet” of misschien ook een viraal filmpje, wie weet.

Dat was het. De mensen met wie we spraken waren allemaal, stuk voor stuk, tegen Erdogan. Er werd over hem gesproken in één en dezelfde adem als die andere gekke president. Helaas is die andere gek wel verkozen geraakt, dus die aangename gesprekken zijn waarschijnlijk niet de meest betrouwbare poll voor het referendum.

Natuurlijk ben ik niet zomaar blind vertrokken. Ik heb me uitgebreid geïnformeerd bij de FOD Buitenlandse Zaken. Meer dan één keer. Wekelijks in de 5 weken voor ik vertrok. Op basis van hun reisadvies hebben mijn zus en ik de volledige reisroute hertekend zodat we in de door hen verklaarde veilige zone zouden blijven. De kindjes en ik zijn netjes uit Istanbul gebleven en we hebben ons geregistreerd op travellersonline zodat we op de hoogte zouden worden gebracht door het Belgisch consulaat in het geval dat nodig zou zijn. Mijn zus ging de laatste dagen nog naar Capadoccia en hoe graag ik ook was mee geweest, toch besloot ik om het niet te doen en ver buiten de 1000km zone van de Syrische grens te blijven. Ik denk dat ik anders had gehandeld zonder kinderen, maar een mama is soms voorzichtiger dan nodig en dat heeft al te vaak zijn nut bewezen.

IMG_3682.jpg

Mijn voorzorgsmaatregelen mogen dan wel de indruk geven dat ik zeer goed georganiseerd ben, maar zoals altijd, was ik dat niet. Een weekje voor ik vertrok had ik de visa geregeld voor mij en de kinderen, zo’n 3 dagen nadat de nieuwe identiteitskaarten waren afgehaald. Mijn zus bleef maar aandringen om hotelletjes te boeken en 2 dagen voor we vertrokken, begon ik in ’t wilde weg te boeken op basis van foto’s op booking.com. Eerlijk? Ik deed het graag omdat zij het belangrijk vond om alles zoveel mogelijk te hebben uitgestippeld, zelf was ik minder fan. Ik voelde me iets te gebonden aan de boekingen en had liever wat ruimte gehad om impulsiever te zijn. Pammukale was bijvoorbeeld prachtig, maar koud, één nachtje was wel genoeg geweest. En had ik geweten dat de zwembaden hier toch leeg blijven tot mei, had ik wel wat euro’s gespaard en eenvoudigere slaapplaatsen gezocht ter plaatse.

“Zijn we verdwaald, mama?”

Het is sowieso een beroepsmatige reflex, maar ik trek nooit meer rond met mijn kinderen zonder een minimum aan internet. Wifi is niet overal toegankelijk en indien wel, niet altijd bruikbaar. Toen ik op de voorlaatste avond met twee vermoeide kinderen in de auto, alleen, in het donker, in de regen, mijn hotel niet vond, had ik een arm gegeven voor 2 minuten Google Maps. In de plaats daarvan stond ik aan 10 mannen uit te leggen dat ik de weg niet vond. Ze probeerde hun allerbeste best om mij te helpen (Turken zijn de liefste mensen ter wereld.) en in de veronderstelling dat ik de uitleg begrepen had en hun vastberadenheid over het feit dat ik 5 km van mijn bestemming verwijderd was, gokte ik en gokte ik juist. Ik was op van de zenuwen had mijn kinderen al roepend aangemaand om te zwijgen, want wanneer ik verloren rij, moet het volledig stil zijn rondom mij om één of andere bizarre reden.

IMG_3741.jpg

Af en toe het weer consulteren, de afstand tot de volgende bestemming of simpelweg je hotelboeking opsnorren bij aankomst. Het was allemaal wel heel handig geweest. Het adres dat wordt vermeld op de website is er zelden eentje dat de GPS herkent, als je zelf al uit alle woorden het adres eruit kan filteren. Een paar straatnamen in de buurt vinden op diezelfde Google Maps, geeft je meteen een pak meer comfort. Zonder kinderen voelt het misschien als avontuur, met kinderen bezorgt het je onnodig veel stress.

De volgende keer dat ik ga roadtrippen met mijn kinderen, schaf ik me meteen een lokale simkaart aan met een pakketje data. Voor het comfort, voor noodgevallen en vooral voor mijn eigen gemoedsrust.

Les 1: Wees goed voorbereid op de zaken waarvoor je voorbereid moet zijn. Laat al de rest los.

“Waarom niet?”

Het is de beste vraag die je jezelf kan stellen: waarom niet? Kamperen op het strand in een verlaten baai waar je enkel met een boot geraakt: waarom niet? Drie kilometer klimmen om een oude Korintische stad te verkennen: waarom niet? Met kleine patatjes op jeep safari: waarom niet?Je mini’s laten paragliden over de kalkbergen van Pammukale: waarom niet?

IMG_4117.jpg

Hoe minder je denkt: dat lijkt me niet geschikt voor kinderen en hoe meer je toegeeft aan je gevoel, hoe magischer je reis (in de breedste zin van het woord) wordt. We stappen terug het vliegtuig op met tonnen mooie herinneringen en prachtige ervaringen en die dragen sowieso bij aan hun ontwikkeling èn hun zelfvertrouwen. Plots durft de jongste wèl helemaal onder water, “met hoofd en al, mama!”, en dat is nog maar het begin.

De vraag zelf is ineens ook het perfecte antwoord op de negatieve commentaren van de mensen rondom je. Waarom ga je rondreizen? – Waarom niet? Zou je dat wel doen? – Waarom niet? Gaan de kinderen het eten wel lusten? – Waarom niet?

Stel jezelf de vraag voortdurend, gebruik hem als weerwoord zo vaak je nodig acht en het hele avontuur wordt alleen maar mooier en spannender.

Les 2: Als er geen (deftig) antwoord is op de vraag “waarom niet?”, dan is het ok om gewoon te gaan!

Je hebt niet zoveel nodig.

Ik haat spullen. Ik haat de aanschaf van spullen. Het hele proces om dingen te kopen die je huis vullen waardoor je kasten moet kopen om ze in te steken, absurd. Ik beschouw mezelf heel zeker als een minimalist en ik vind zelfs dat ik er een stuk verder in zou mogen gaan. Minimalisme in de zin dat ik heel bewust wil omgaan met mijn centen en wil weten waar ik het aan uitgeef. Ik weeg altijd zorgvuldig af of ik iets nodig heb of niet en of ik het goed ga gebruiken of niet. Niet te verwarren met het feit dat ik wel degelijk hou van geld. Geld zorgt ervoor dat ik deze reis kan maken, lekker kan eten, naar concerten kan. Ik hou dus wel zeker van geld. Maar niet om er spullen mee te kopen, wel om er ervaringen mee te faciliteren.

IMG_3964.jpg

We reisden elk met onze trekzak, gevuld met zomerkleertjes, zonnecrème, zomerschoentjes, watersandalen, microvezelhanddoeken, tablets voor de dode momenten, een klein toiletzakje en dat was het. Er werd handig gebruikt gemaakt van de laundry services in de hotels en op andere dagen werden de kleertjes uitgespoeld onder de kraan of in de zee. De wind en de zon zorgden voor de rest.

Ik overdrijf niet als ik zeg dat mijn zus in haar eentje meer mee had gebracht dan wij drie samen. Halverwege de vakantie besloot ze om voortaan een pak lichter te reizen (en ze is net begonnen aan een rondreis van vier maanden), want al dat gewicht zorgt toch maar voor ballast. En vooral: niemand heeft zoveel dingen echt nodig. Tuurlijk moet het mooi zijn en bij elkaar passen, ik ben een meisje als een ander, maar het moet ook nog functioneel zijn zowel in de kwaliteit als in de kwantiteit.

Les 3: fuck dingen, leve ervaringen!

Fucking clichés.

De papa van de kindjes en ik, leerden elkaar echt kennen tijdens een vriendenweekend in de Ardennen. Waren het de Ardennen? Enfin, er waren bomen. Veel. En ook Singstar, meegebracht door iemand en veeeeeeel drank, meegebracht door iedereen. Toen werd het spel op duetjes gezet en hij en ik, al heel de avond aan ’t flirten, gingen volop voor dat duet. Het Barbie en Ken-lied, want: alcohol. Jaren later, zijn we gescheiden en sta ik alleen met onze kinderen in een kinderdisco in een veel te groot hotel. De kindjes doen jolig mee met de pasjes van de overdreven enthousiaste animatoren. Plots komt dat lied. En ik krijg focking tranen in mijn ogen. Ik slik ze weg en kan me niet ontdoen van het idee hoe leuk ze het zouden vinden om deze reis met ons vier te hebben gedaan. Het idee dat hun papa en ik zouden lachen naar elkaar, echt insider lachen, en zo content naar de kinderen kijken terwijl ze pasjes proberen op “ons” liedje. Daar droom je van wanneer je aan een gezin begint. De slapeloze nachten en de kinderziektes en peuterdriftbuien, neem je er gaandeweg maar bij.

Maar het is al lang ons liedje niet meer. En ineens kwamen de tranen, nadat ze vijf seconden in bed lagen. De confrontatie met het feit dat ze eenmaal in bed, mij alleen laten op een balkon met saffen, wijn en (goddank) de allerbeste vrienden langs de andere kant van Whatsapp. Natuurlijk zou ik het niet anders willen, hun papa en ik, het was op, ik wilde niet meer, hij ook niet. Maar natuurlijk had ik me dit ook helemaal anders ingebeeld. Hoewel het volledig ok is en ik voor geen geld ter wereld terug zou willen naar hem, toch maakt het me nu wat treurig. Heel treurig zelfs. Nostalgie is een smeerlap. (dixit één van die allerbeste vrienden)

Les 4: Je komt jezelf tegen wanneer je reist. Ook al vind je dat het hoogste cliché ter wereld, toch gebeurt het. Stomme clichés.

Geef ze echte ervaringen.

IMG_4225.jpg

Als toerist is het zo makkelijk om te vervallen in de grootste kitsch. In Turkije betekent dat fake adidas truien, uitstappen naar industrieel aangelegde watervallen speciaal om jou te plezieren en belachelijk veel frieten. Daar is niets mis mee, maar het is niet echt. Neem het, als je ervan houdt, maar ga verder. We gingen samen naar een vallei, die de vlindervallei heet, enkel bereikbaar met een taxi boot. De baai is zo indrukwekkend dat ze het “the gates of God” noemen en het was de hemel op aarde. Een strand dat onaangeroerd leek, met een kleine jungle daarachter waar amper aan was geraakt. Een waterval ook, maar het bleek te gevaarlijk om zelfs maar in de buurt te komen. De plek wordt uitgebaat door een collectief mensen die er werken voor kost en inwoon en lak hebben aan geld èn materiële zaken en maar wat graag de vallei leefbaar en mooi houden in ruil voor een hutje en wat eten. The Republic of Freedom, zei onze gastheer trots, en dat was het helemaal. De bungalows, zijn strandhutten met matrassen en dekens. Wij kozen voor een tent op het strand. Geen elektriciteit, geen internet, geen frieten. Puur Turks eten gemaakt met wat ze er zelf telen of kopen met het weinig geld dat ze ontvangen van toevallige toeristen. In de namiddag hout sprokkelen voor het kampvuur ’s avonds en overdag vlinders spotten in de vallei terwijl je volledig leeft op het ritme van de zon. Het was niet alleen overheerlijk, het toont de kinderen dat niet elk leven gelijk is aan dat van hen. Ik vind de mijne te jong om ze te confronteren met alle miserie in de wereld, tonen dat dingen ook totaal anders kunnen, is op dit moment prioriteit.

Maar gun ze ook rust.

Onze twee laatste dagen brachten we door in een all-in resort. We konden niet meer in de hoogste kitsch level zitten dan daar, maar toch deden we het. Mijn doel? Ze niet meer laten stilstaan bij wat ze eten en of ze het wel lekker zouden vinden. Terug een “normaal” (lees: school) ritme vinden, geanimeerd worden zonder zelf te moeten zoeken naar iets leuks om te doen (niet dat dat echt een probleem was, blijkt nadien), en vooral absurd veel kinderpret beleven zoals ik die nooit zou kunnen geven (hallo, kinderdisco!). Tegelijk ontdoet het mij van heel veel verantwoordelijkheden. Ik moest niet meer nadenken over wanneer en wat we zouden eten, wat we zouden doen en waar we zouden slapen. Alles werd voor ons geregeld. Verder vond ik het hele all-in gegeven een absolute hel en ga ik daar een aparte blogpost aan wijden, omdat het kan, omdat het absoluut kan.

IMG_4352.jpg

Ik doe dit nooit meer, de volgende keer ga ik een equivalent zoeken in de vorm van een rustig, persoonlijk hotelleke waar ze goed voor ons zorgen en we evengoed op adem kunnen komen. Het is ok, missen is menselijk. Ik had goeie bedoelingen enal.

Les 5: Zoals alles in het ouderschap, draait het allemaal rond evenwichten. Wie probeert om dat evenwicht te vinden, is goed bezig. Geslaagd of niet.