Moeit u nie.

Ik wist even niet goed waar ik het had vandaag. Vrouwen kunnen nu ontslagen worden omwille van het dragen van een hoofddoek op het werk. Dat lijkt me op het eerste zicht niet persoonlijk te beïnvloeden, maar dat is niet zo. Ik ben geen moslima, ik voel de behoefte niet om een hoofddoek te dragen, maar dat betekent niet dat ik iets compleet essentieel niet begrijp. En dat raakt me des te harder.
 
Een vrouw die carrière wil maken, moet al zo fucking veel shit overwinnen. De man-vrouwverhouding is zo scheef van zodra je begint door te groeien dat het absurd is. Al eens aan een tafel gezeten met 14 mannen in pak als enige vrouw? Ik wel. Geloof me als ik zeg dat je moet zorgen dat je dubbel zoveel indruk maakt om eigenlijk evenveel indruk te maken.
Werd er jou al eens verteld dat jij niet aan tafel gaat zitten met klant X of Y, maar wèl je mannelijke collega omdat hij er “professioneler uitziet”? Ik wel.
Al eens in een conference call gezeten terwijl je je kinderen van school haalde, naar de voetbaltraining reed, je zoon zijn voetbalkleren aandeed en met een fles water het veld op stuurde? Ik wel. Mute af, mute aan, mute af, ow even iets intelligent zeggen, mute aan.
Gekkenwerk? Ohja, heel zeker. Maar we doen het. Omdat we vooruit willen, omdat we ambitie hebben en dromen en omdat we die niet willen opbergen omdat er ook een gezin bij komt of omdat we arme zwakke vrouwen zouden zijn.
 
Het idee dat een vrouw dan ook nog eens moet stilstaan bij wat ze draagt op haar werk. Dat er in vraag wordt gesteld dat ze een stuk textiel draagt waar ZIJ zich goed in voelt en waar zij nood aan heeft, of dat nu om religieuze, ethische of esthetische redenen is, is compleet irrelevant. We moeten al door genoeg shit ploeteren om die ladder op te klimmen op onze hakken. Wat we dan precies dragen, gaat niemand iets aan.
 
En ik zal nog iets zeggen, ik heb net mijn mails beantwoord met een sjaal over mijn hoofd gedrapeerd. Dat ging prima.

17274159_10154193058510583_1078927003_n.jpg