Nee tegen settelen!

how-about-no-bear-meme

“Mijn vriendinnen zitten in huwelijken die veel grotere problemen kennen, maar hebben besloten wel en wee gewoon te delen met de meiden onder elkaar. Misschien was het een beter idee geweest: huisgenoten blijven met mijn ex, en verder mijn eigen leven leiden.”

Ik las dit in een artikel in KekMama, een (welja) mamatijdschrift (in Nederland, ze doen daar ook goeie dingen, zoals uitstekende mamatijdschriften publiceren en iets met hockey, allé, hahaha Rio) en dacht: nee. Nee, nee, nee!

Uiteraard begrijp ik dat er situaties zijn waarin je spijt kan krijgen van een scheiding en dan is dat echt een complete nachtmerrie. Uiteraard. Maar de optie “huisgenoten blijven met mijn ex, en verder mijn eigen leven leiden.”, is geen optie. Mag nooit een optie zijn. Het is zoveel soorten fout dat ik het zelfs niet kan beginnen uitleggen. Waarom zou het ok zijn? Om je kinderen dat “perfecte gezin” te geven? Ten koste van, oh ik zeg maar iets, je eigen geluk? En wat als zij het nest verlaten, ga je dan vertrekken? Ga je dan het bommetje droppen dat heel dat gezin haar fundamenten kende in gesettel, in extreme compromissen, in leugens? Wat heb je je kinderen dan geleerd? Een lesje in zelfopoffering? Wil je zelf dat je kinderen later 20 jaar slijten in een ongelukkig huwelijk? En is opoffering dan niet gewoon een ander woord voor laf? Of is die opoffering dan het ultieme bewijs voor je onvoorwaardelijke ouderliefde?

Zelfs in die verfuckte één week op twee waarin ik mijn kinderen moet missen, weet ik nog – heel zeker – dat ik ze onvoorwaardelijk graag zie. Zelfs wanneer ik ze op zondagavond naar hun papa wegbreng en huilend wegrij, weet ik het. Ik weet het zelfs wanneer ik ze ferm op het matje roep tijdens mijn week met hen ondanks het feit dat ik mee daar dan een beetje onredelijk schuldig over voel.

En toen vorige week mijn lief zijn duim omhoog stak naar mijn zoon, nadat hij gescoord had op zijne eerste voetbaltornooi, wist ik het nog zekerder dan zeker.