Neen aan de kindvriendelijke restaurants!

Ik begrijp het wel. Mr. Weyts kreeg net een nieuwe functie, een serieuze topfunctie, dat mag gezegd worden. Hij moet zich profileren en liefst zo vlug mogelijk en liefst met zo veel mogelijk media-aandacht.
Deze profileringsdrang heeft hij dus opgelost door het voorstel te lanceren om zoveel mogelijk restaurants kindvriendelijk te maken. Dit zou de cijfers serieus moeten boosten, zeker gezien er zoveel grootouders met hun kinderen naar allerlei horeca-zaken trekken. Blijkbaar.

Ik ga heel af en toe met mijn kinderen gaan eten. Hoewel ze dat concept van “op restaurant gaan” wel leuk vinden, is het toch vooral het idee dat ze leuk vinden. Ze begrijpen dat we dan doorgaans iets te vieren hebben of dat het uit eten kadert in een uitstap of gewoon een fijne dag. Gaan eten doen we op de Gentse Feesten voor we naar het optreden van Kapitein Winokio gaan. Of in het restaurant van het zwembad omdat de jongste zijn eerste zwembrevet heeft gehaald. Leuk, leuk, maar het mag niet te lang duren allemaal. Vlug komen de vragen: “Wanneer gaan we naar Pakitein Kyoto?”, “Mogen we gaan spelen?” of “Waar is de zee?”.
Het aantal horecazaken waar ik op mijn gemak kan zitten met mijn kinderen en een kindvriendelijk gerecht kan krijgen, is gigantisch! Er zijn zelfs massa’s restaurants die zich speciaal richten op gezinnen en ze van harte verwelkomen. Speelhoek of geen speelhoek, geen enkele restauranthouder heeft me trouwens ooit scheef bekeken omdat ik potloden en kleurboek uithaalde.

Nu ben ik ook vertrouwd met “de andere kant”. Elke kelner die een gezin met kinderen ziet binnenkomen weet volgende zaken:
– er zal gemorst worden
– de tafel zal vuiler worden dan alle andere tafels
– ze zullen lawaai maken
– de kinderen zullen constant (willen) rondlopen
Soit, als kelner zag ik ze liever gaan dan komen en gelukkig bleven ze zelden lang tafelen. Ik was er niet minder vriendelijk om, niemand verdient mooie fooien door voortdurend 100% eerlijk te zijn.

Waarschijnlijk zijn al jullie kinderen fantastisch en vinden jullie ze allemaal even wonderlijk als ik de mijne. Maar we weten allemaal dat dat zo’n ouderlijke perceptie is, ons gegeven door de natuur om het geduld te kunnen opbrengen om met die kleine wezentjes te kunnen omgaan. Jullie kinderen zijn niet per se geweldiger dan de mijne en vice versa. Ze zijn even luid, even vuil en bij momenten even irritant.
Ik voed de mijne zo goed mogelijk op, maar als ik eraan kan ontsnappen, heb ik echt geen behoefte aan de kinderen van een ander!

Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Ik verdraag best wel andere kinderen rondom mij. Namelijk deze kinderen:

– neefjes, nichtjes en kinderen van vrienden en buren
– kinderen die spelen met mijn kinderen
– slapende kinderen

Dus wanneer de mijne bij hun papa zijn, op school of ergens anders in alle veiligheid en ik krijg de kans om op mijn gemakje te gaan lunchen, is dat precies wat ik wil gaan doen.

Niet minder belangrijk, beste meneer Weyts, het kluwen aan wetgeving heeft de hele horeca-sector al plat op zijn gat gezet. Witte kassa’s, personeelskosten die door het plafond gaan, pestcontrole’s en pestbelastingen.
De ene zaak na de andere moet sluiten en wie open kan blijven, houdt net het hoofd boven water. En nu zouden ze ook nog eens allemaal een speelhoek moeten installeren? Ruimte waar minstens een 4persoonstafel kan staan opgeven om kinderen te onthalen die zo’n 12 EUR (kinderspaghetti en appelsap) per kind uitgeven? Een speelhoek die dan waarschijnlijk aan 100 dwaze normen moet voldoen? Dat is een idee dat op dit moment echt te gek is voor woorden. Wat de horeca-sector nu DRINGEND nodig heeft is een drastische administratieve vereenvoudiging, een verlaging van de personeelskosten en een beetje flexibiliteit. Zodat ze open kunnen blijven voor uitgeputte mama’s die nood hebben aan een hartig gerecht en glas wijn.